<table>
<tbody>
<tr>
<td width="100%"><br /></td>
<td width="100%" align="right"><a href="../website/index2.php?option=com_content&amp;do_pdf=1&amp;id=903" target="_blank" title="Convertir en PDF"> </a></td>
<td width="100%" align="right"><a href="../website/index2.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=903&amp;pop=1&amp;page=0&amp;Itemid=873" target="_blank" title="Version imprimable"> </a></td>
</tr>
</tbody>
</table>
<table>
<tbody>
<tr>
<td colspan="2" valign="top">
<p align="right"><strong> </strong></p>
<p>Yeni bir paradigma</p>
<p>http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&amp;haberno=6938</p>
<table style="width: 2px;" align="right" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0">
<tbody>
<tr>
<td>
<p> </p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p> </p>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p> </p>
<p><a href="http://www.radikal.com.tr/ek_sayfa.php?ek=r2&amp;ek_tarihi=08/04/2007">08/04/2007 <em> RADIKAL</em></a></p>
<p>NORA ŞENİ (<a href="http://www.radikal.com.tr/arama.php?ara=1&amp;y=3&amp;edi=NORA%20%C5%9EEN%C4%B0" title="NORA ŞENİ tarafından yazılan diğer haberler">Arşivi</a>)</p>
<p align="right">Tate'in şubesi, Tate  Modern Çağdaş Sanat Müzesi.</p>
<p> </p>
<table style="width: 809px; height: 229px;" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0">
<tbody>
<tr>
<td><strong>Yeni bir paradigma</strong>
<p><strong>Günümüzde kentsel projeyi  başarıya ulaştırmanın bir garantisi, kurulacak  			kültür mekânının halihazırda varolan ünlü bir müzenin şubesi olması.  			Diğer koşul ise projede uluslararası şöhretli mimar adları olması</strong></p>
<table style="width: 160px;" align="right" border="0" cellpadding="2" cellspacing="0">
<tbody>
<tr>
<td align="center" bgcolor="#f2f2f2"></td>
</tr>
<tr>
<td align="center" bgcolor="#f2f2f2"></td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p> </p>
<p> </p>
<p><a href="http://www.radikal.com.tr/ek_sayfa.php?ek=r2&amp;ek_tarihi=08/04/2007">08/04/2007</a></p>
<p> </p>
<p><em><strong>NORA ŞENİ</strong></em> (<a href="http://www.radikal.com.tr/arama.php?ara=1&amp;y=3&amp;edi=NORA%20%C5%9EEN%C4%B0" title="NORA ŞENİ tarafından yazılan diğer haberler">Arşivi</a>)</p>
Türkiye 			basının da geçtiğimiz ay içinde sıkça sözünü ettiği Louvre Müzesi'nin 			Abu Dabi Saadiyat adasında bir "şube" kurması, aynı adada Louvre 			dışında yeni bir Guggenheim'ın açılması, artı iki kültür kompleksi 			kurulması, projede, müzecilik mimarisinde dünyaca en ünlü dört  mimarın 			etkin olması (Tadao Ando, Franck Gehry, Jean Nouvel, Zaha Hadid) yeni 			bir kültür/kent paradigmasının varlığını, bu paradigmanın  küreselliğini 			sergiliyor. Bu paradigmayı şöyle tanımlamak mümkün: Gelişmek, 			görünürlük elde etmek isteyen bir şehir, yeni merkezler yaratmak 			isteyen, mekânsal odaklar oluşturmak, yeni kamusal alanlar kurmak 			isteyen bir kent, bu yolda oluşturduğu mimari/kentsel dönüşüm 			projesinin başarısı için o projenin merkezine ünlü bir müzeyi 			yerleştirmek ya da bir sanat eserleri sergi alanı oluşturmak  durumunda. 			Kurulacak müze, kentsel dönüşüm projesinin eksenini oluşturacaktır. 			80'li yıllarda yeni mahalleler, yeni uydu kentler oluşturulurken 			kentsel projelere eksen olarak, kamusal alan yaratacaklarına  güvenilen 			ticaret merkezleri kurulurdu, Amerikalıların deyimiyle 'mall'lar inşa 			edilirdi. Ticari alışverişe mekânsal animasyonun aleti olarak  bakıldığı 			yıllardı. Bugün mall'un yerini "müze" aldı. Burada Andy Warhol'un 			sözünü hatırlamamak mümkün değil: "Bir gün bütün süpermarketler müze, 			bütün müzeler süpermarket olacak". 			<br /> Kentsel projeyi başarıya ulaştırmanın bir garantisi, kurulacak 			kültür mekânının halihazırda varolan ünlü bir müzenin şubesi olması. 			Buna en iyi örnek Londra'da Thames kıyısında, unutulmuş, 			periferikleşmiş eski dok mahallesinde, Bankside'da, terk edilmiş bir 			elektrik fabrikasında Tate Britain'in şubesi olarak Tate Modern  Çağdaş 			Sanat Müzesi'nin kurulması. Tate Modern'in yerleşim projesi 			çerçevesinde Bankside eski karakterleri muhafaza da edilerek 			temizlendi, sinematek buraya taşındı, muhteşem bir konser salonu, 			işyerleri, bürolar kuruldu, Shakespeare'in tiyatrosu olarak bilinen 			Globe tiyatrosunu Thames'in diğer yakasına, Londra'nın merkezine 			bağlayan yeni bir köprü inşa edildi. Fransa'nın taşra kenti Lens'da  bir 			Louvre şubesi, eski sanayi kenti Metz'de bir Pompidou Çağdaş Sanat 			Müzesi şubesi açılıyor. 			<br /> Terk edilmiş sanayi komplekslerine müze yerleştirilmesine bir 			başka örnek de, -ama başarısız- Paris'te, şimdi içleri boş Citroen 			fabrikalarının bulunduğu Seguin adasını yeniden Paris'e bağlayan 			kentsel dönüşüm projesidir. İhaleye açılan bu proje Fransa'nın en 			zengin işadamı François Pinault'nun çağdaş sanat koleksiyonlarını, 			adada kurulacak bir müzeye bağışlamayı vaat etmesiyle canlanır. 			Pinault'nun müzeye mimar olarak ünlü Tadao Ando'yu seçmesi projeye ek 			bir görünürlük sağlar. (Kentsel yetkililerin, devletin yeterince  hızlı 			hareket etmediklerini gerekçe gösteren Pinault 2005'te  koleksiyonlarını 			hibe etmekten vazgeçer ve onları Venedik'de Agnelli ailesinden -Fiat- 			satın aldığı Palazzo Grassi'de sergiler.) 			<br />
<p><strong>Şöhretli mimar etkisi</strong> <br /> İşte sözünü ettiğim paradigmanın birinci elemanı eğer kentsel 			projenin müze kurulmasını öngörme zorundalığı ise, ikinci elemanı da  bu 			müzenin uluslararası şöhrete sahip bir mimara yaptırılması. Bunun 			mükemmel örneği Bilbao. İspanya'nın bu az bilinen şehrinin dönüşüm 			projesi bir türlü hayata geçirilemiyorken New York'taki Salomon 			Guggenheim Vakfı'nın Bilbao'da müze açmaya karar vermesiyle ve Franck 			Gehry'nin müzenin mimarı olacağının ilan edilmesiyle gayrimenkul 			fiyatları fırlar, yatrırımcılar akın eder, proje sonuna kadar 			götürülür, kent bir turizm patlaması yaşar. 			<br /> Bu yeni kent/kültür, mekânsal-dönüşüm/müze eklemlenmeleri yeni bir 			aktörü sahne önüne itiyor: Mesenler, aileleri ve kurdukları kültür 			vakıfları. Bunlar paradigmanın üçüncü elemanıdırlar. Bu aktörler 19.  yy 			sonunda, 20. yy başında Amerika'da (Carnegie, Rockefeller, Salomon 			Guggenheim vs.) Avrupa'da (Tate, Camondo, Cernuschi) kütüphane ve  müze 			kurmakta çok aktif oldular. 20. yy'da devletin sosyal  fonksiyonlarının 			geliştiği ülkelerde ise bu rolleri iyice azaldı, yok olmaya yüz  tuttu. 			1990'lardan beri ise mesen kaynaklı inisiyatiflerin rolü yeniden ve 			kuvvetle canlanıyor. Fransa gibi devlet kültür politikalarının hâlâ  çok 			kuvvetli olduğu bir ülkede bile özel mesenlerin rolü arttı, François 			Pinault gibi, Bernard Arnault (Vuitton) gibi  koleksiyoncu/bağışçı/müze 			kurucusu işadamları ortaya çıktı. Bu kez, bu uluslararası mesenler 			topluluğuna Turkiye'den de katılanlar mevcuttur. Elit burjuva olmanın 			gerektirdiği "davranış tarzları" (antropolojik anlamda) birer küresel 			norm olarak Türkiye elitlerini de belirliyor, bu "davranış 			standartları" bu kesimlerce benimseniyor, koleksiyocu, bağışçı, müze 			kurucusu aktörler sivriliyor. Yeni müzelerin kentsel dönüşüme etkisi 			olduğu muhakkak. Ancak bu etkileşim şimdilik herhangi bir 			mekânsal/kültürel düşünce çerçevesi, vizyonu ya da planı ya da  projesi 			dahilinde ele alınmıyor. Oysa bir İstanbul Modern'in, Pera  Müze'sinin, 			Sabancı Müzesi sergilerinin, Santral İstanbul'un, içinde olduklari 			mekânları yenileme, dönüştürme potansiyelleri devasa. <br /> Yukarıda ancak temas edebildiğim paradigmanın ortaya çıkış 			koşulları, elemanları arasındaki ilişkiler; kompleks tarihsel, siyasi 			nedensellik sistemlerine dayanır. Bunların araştırılması,  anlaşılması, 			spesifik ülke şartlarındaki eklemleniş tarzlarının açığa çıkarılması 			yeni potansiyellerin değerlendirilebilmesi için elzemdir.  Küreselleşen 			kültür tüketim/üretim standartlarını, kültürün yeni toplumsal rolünü, 			kültür politikalarını ve yeni aktörlerini, kültürün kent  dönüşümündekj 			yerini, kentsel/kültürel projelerde özel/kamu işbölümlerini  sorgulamak 			acildir.</p>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<a href="javascript:history.go(-1)"> [ Retour ]</a>